26 december 2004. Een dag die het koppel Jef Vermote (Maldegem) en Annie Van Landschoot (Eeklo) nooit zullen vergeten. De tsunami die negen jaar terug Phuket platwalste met vloedgolven tot 900 km per uur en meer dan 230.000 doden, heeft hun leven sindsdien grondig veranderd. Het paar was toevallig op vakantie in Phuket en hadden er al twee heerlijke dagen doorgebracht. “Er gaat geen dag voorbij dat we er niet aan denken”, vertelt Annie (65). “Sindsdien proberen we nog meer dan vroeger te genieten van het leven. Omdat je beseft dat het ook zó voorbij kan zijn. In één vingerknip, één seconde. Dat we allebei nog leven is puur toeval. Meer niet”, valt Jef (73) haar bij. Go Go Go ! “Het was de derde dag van onze vakantie. ’s Morgens liet ik me daar normaal op het strand door een inlandse vrouw masseren, alleen die ochtend niet, omdat ik samen met een vriendin boodschappen wou gaan doen”. Aan het woord is Annie Van Landschoot. In Eeklo had ze in de jaren ’70 een goeddraaiend zonnebankcenter in de Blakstraat. “We ontbeten die ochtend vroeger dan normaal en ik was nog niet op het strand. Eén van de personeelsleden van het hotel kwam hysterisch roepend aangerend: ‘Go ! Go Go Go ! The see is coming’”, begint Annie het relaas van die bewogen dag. Jef  vervolgt: “We zagen een grote grijze watermuur op ons af komen gerold, we hebben elkaars hand genomen en zijn  beginnen lopen als gek. Maar die watermassa denderde met zo’n vaart het strand op, dat er geen ontkomen aan was. We schuilden snel achter een schuurtje, maar de eerste watermassa raasde als een sneltrein over ons heen en nog geen seconde later werden we beiden hoog opgetild en verder meegesleurd. Ik kon me uiteindelijk vastklampen en op een hoger muurtje klauteren, maar ik was Annie kwijtgeraakt. Ik had aanvankelijk niet de tijd om daar over te panikeren.” Drijvende baby’sAnnie had inmiddels in paniek geprobeerd om op een kiosk te klauteren. Annie: “Dat lukte niet, nog een geluk bleek achteraf. Ik werd verder meegesleurd, kon me uiteindelijk vastklampen aan een ijzeren hek en zag meteen daarna de kiosk waarop ik eerst had willen klauteren voorbij drijven, meegesleurd in de helse stroom. Wat ik toen gezien heb….. Baby’s bijvoorbeeld, die op het water voorbij dreven, achterna gezeten door hun wanhopig roepende moeders… Dat zijn beelden die je nooit vergeet. “De dagen na de ramp waren vreselijk. De onnoemelijke ravage, de ontelbare lijken… Er was geen elektriciteit, geen stromend water, er waren geen toiletten. Het vuil stapelde zich overal op.” Annie en Jef zagen elkaar nog even in de verte en konden elkaar nog wat toeschreeuwen, maar het zou meer dan 24 uur duren vooraleer ze elkaar terugvonden. Intussen uren van panische angst. Hopen, zoeken, twijfelen en ronddolen. Jef: “Vreselijke uren, want ik wist niet wat er met Annie gebeurd was en of ze nog in leven was. Ik zag overal honderden lijken en dacht het ergste.” Voor Annie was het niet anders. Ze wist niet waar Jef naar toe was, of hij uiteindelijk toch niet meegesleurd was en waar naartoe…Hopeloze zoektocht Annie werd uiteindelijk opgepikt door een toevallig langsdrijvende ‘bananaboat’ en werd door iemand van de lokale bevolking op een brommertje naar het ziekenhuis gevoerd. Annie: “Ik had overal snij- en andere verwondingen, vooral aan m’n beide knieën. Uiteindelijk zijn veel mensen daar niet door verdrinking om het leven gekomen, maar omdat ze allerlei voorwerpen met brute kracht tegen zich aan kregen. In het ziekenhuis kreeg ik de eerste primitieve zorgen, wat ontsmetting en een verband, meer was het niet. Maar ik kon op eigen kracht verder. Ik kwam terecht in een hotel dat een eind landinwaarts stond.” Jef was intussen begonnen met een paniekerige zoektocht naar z’n partner. “ Zo kwam ik ook langs het ziekenhuis. Daar verzamelden ze de voortdurend aangevoerde lijken in de kelder. Vreselijk als je daar naar uw vermiste partner op zoek moet….De moed zonk in mijn schoenen. Ik zou Annie nooit meer terugzien. Die eerste nacht kon ik uiteindelijk terecht bij lokale mensen, die hadden inmiddels zeven en twintig mensen in huis onderdak verschaft. De hulpvaardigheid van de lokale bevolking was spreekwoordelijk. Iedereen hielp iedereen….” Man met de sigaarDe twee vonden elkaar uiteindelijk na dagen terug via een bijeenkomst voor de weinige hotelgasten die de ramp overleefd hadden. “Ik ben daar aangekomen en overal beginnen roepen: ‘Jef, Jef!’, vertelt Annie. Iemand kwam op mij af en vroeg me of het ‘Jozef, the man with the sigar’ was die ik zocht. Ik antwoordde bevestigend. Hij deed een paar telefoons, bracht me naar een de politie. Uiteindelijk vond ik Jef op de trappen van een ander hotel, met al onze valiezen…” “Vreemd”, zegt Jef, “we waren niets kwijt, niets was kapot. Toen de vloedgolf voorbijgeraasd was en het water weggetrokken, ben ik naar onze kamer in het hotel gegaan, de ravage daar was enorm, maar onze hotelkamer lag met het raam van het strand weg en er stond een muurtje beneden. Onze kamer was slechts gedeeltelijk overstroomd.”Reis terugJef en Annie werden uiteindelijk samen met andere toeristen opgevangen door het reisbureau in hoger gelegen hotel landinwaarts. “Daar werd ik nog verzorgd door Jeff Hoeyberghs, de esthetisch chirurg, bekend van de tv en daar ook op reis. Later zijn we met een speciale vlucht met dokter Luc Beaucourt  gerepatrieerd.” Het koppel (binnenkort 35 jaar getrouwd)  dat nu in Middelburg woont, keerde sindsdien al een tweetal keer terug naar Phuket. Annie: “Ik wilde eerst niet, maar heb me uiteindelijk toch laten overhalen door Jef. Hij heeft het vrij vlug verwerkt, achter zich gelaten, maar mij blijft het achtervolgen. Om drie uur word ik nog spontaan wakker, elke dag. Ik ben verslaafd aan BBC World, een venster op de wereld en al het onheil dat daarin te zien is. Telkens als we terug gaan naar Phuket hebben we cadeautjes mee voor de mensen die daar uiteindelijk ons leven hebben gered.” Jef: “Het toerisme daar floreert opnieuw als nooit tevoren. Alles is inmiddels heropgebouwd.. “En ze hebben nu waarschuwingssystemen die kilometers ver in zee staan en zorgen voor alarm bij nieuwe dreigingen. Maar dezelfde mensen die voor de tsunami al in platen huisjes woonden wonen daar ook nu nog altijd, voor hen is er niets veranderd. Ach, het is allemaal zo veel toeval. Als de tsunami op kerstavond zelf was ontstaan en niet om 9.15 uur ’s ochtends, dan waren er zoveel meer doden geweest. Want kerstavond vier je daar op het strand en alle mensen die vroeg op het strand waren toen de Tsunami toesloeg hebben geen schijn van kans gehad.”Laatste massage?Reizen doen Annie en Jef nog altijd. Annie: “We genieten nog meer en intenser dan vroeger. Maar ik zal daar nooit nog een hotel nemen vlakbij het strand, eerder een wat verder en hoger gelegen. En we beseffen allebei dat je leven zo voorbij kan zijn en hoezeer het toeval speelt. Als die dienster van op het strand niet was komen aanrennen om ons te waarschuwen, of als ik al op weg geweest was om boodschappen te doen op het voorgenomen pad dat over het strand loopt… Brrr. Ik mag er niet aan denken. Als ik die dag geen boodschappen had willen doen, dan lag ik op het moment van de tsunami wellicht zorgeloos te genieten van een massage op het strand. Het zou ongetwijfeld mijn laatste geweest zijn. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan de gebeurtenissen van die dag denk. En als ik op televisie geconfronteerd wordt met zoveel rampspoed elders in de wereld, ja, dan moeten we uiteindelijk dankbaar zijn dat we dit nog kunnen navertellen.”Koen Cromheecke/Piet De Baets