Wat voorafging:

Ons uitgebreid en gedocumenteerd verslag over Ufo’s, in ons nummer van 13 januari, heeft voor het nodige ophef gezorgd en was op vele plaatsen het voornaamste gespreksthema van het prille, nauwelijks gestarte 2016. Vele lezers mailden ons hun indrukken, ventileerden uitgebreid hun ongeloof of kwamen met eigen verhalen uit hun jeugd aandraven. Sommigen dachten één of meer van onze Meetjeslandse ooggetuigen te kunnen identificeren. Maar hier kunnen we nu verklappen dat onze getuige uit St. Laureins al een paar jaar geleden gestorven is en we zijn verhaal hebben gereconstrueerd aan de hand van gesprekken met de dochter. De andere getuige wenst anoniem te blijven maar is een geloofwaardige kennis uit onze eigen vriendenkring.

Om velen een plezier te doen gaan we hier nogmaals met een tweede vervolg dieper in op het fenomeen. Met speciale aandacht voor de mogelijke waarheid achter evenveel complottheorieën, fantasieën of onopgeloste mysteriën. Maar we verwittigen de lezer: aan het einde blijft wellicht iedereen het bij zijn eigen waarheid houden! Het mysterie gaf voor vele ‘believers’ tot nog toe haar geheim niet volledig prijs… In de geschiedenis over Ufo’s doen vooral op het internet ontelbare theorieën, verhalen en getuigenissen de ronde. We beperken ons tot de samenvatting van het (internationaal) bekendste drietal en beroepen ons daarvoor op Wikipedia als wellicht meest betrouwbare bron.

1.Aurora

Het Aurora-incident is het oudste gedocumenteerde crash-mysterie rondom een ufo. Het incident vond plaats bij Aurora, Texas op 17 april 1897, iets meer dan 50 jaar vóór het bekendere Roswellincident (zie verder onder 2).
Een “kogelvormig voorwerp” zou uit het niets na een botsing met de windmolen op het terrein van de plaatselijke rechter Proctor zijn neergestort en ontploft. Omwonenden konden volgens de overlevering de enige inzittende redden, maar deze overleed enkele uren later en werd begraven op de plaatselijke begraafplaats. Het incident kreeg destijds veel publiciteit in de pers, maar raakte snel in de vergetelheid. 
In het kader van de Amerikaanse televisieserie “UFO Hunters” onderzochten wetenschappers en ufologen het incident in Aurora. Ze deden daarbij diverse ontdekkingen, maar vonden geen onomstotelijk bewijs. Wel vonden ze het vermeende graf van de “piloot”, maar ze kregen geen toestemming om het te openen.
In 1979, zowat 80 jaar na het incident, beweerde Etta Pegues, toen 86, dat de schrijver van het krantenartikel over ‘Aurora’ dit gedaan had als grap om de stad Aurora, die op doodbloeden stond,  op de kaart te zetten. Volgens Pegues zou rechter Proctor zelfs nooit een windmolen gehad hebben. In de aan het incident gewijde uitzending van “UFO Hunters” werden aan de hand van de beschrijvingen uit 1897 op het voormalige terrein van rechter Proctor echter wel de fundamenten en enkele resten van een windmolen gevonden. In de waterput, waarin restanten van het vermeende voertuig volgens de overlevering waren gestort, troffen ze delen van aluminium en een onbekende metaalsoort aan…
Verdere opheldering werd nooit gevonden.

2.Roswell 

Ufo of weerballon? 
In juli 1947 zou er op een boerderij nabij Roswell een opmerkelijke gebeurtenis hebben plaatsgevonden die aanvankelijk korte tijd voor wereldnieuws zorgde. Er zou een Ufo neergestort zijn met inzittenden aan boord. De resten werden in het nabijgelegen legerkamp  geborgen.
Een dag later kwam de persdienst van het “Roswell Army Air Field” (RAAF)  met een communiqué waarin werd gesproken over (slechts) een neergestorte weerballon. Daarna werd het meer dan dertig jaar stil.
Pas in 1978 kwam het Roswellincident weer in het nieuws toen de bekende Canadese ufo-onderzoeker Stanton Friedman in contact kwam met oud-majoor Jesse Marcel. Marcel was in 1947 betrokken geweest bij de berging van de resten van wat de luchtmacht een ‘weerballon’ had genoemd. Als majoor op rust verklaart Marcel in 1978 tegenover Friedman, dat het 30 jaar geleden geen weerballon was geweest, maar tóch een buitenaards ruimtevaartuig… Friedman vond in Roswell nog tientallen andere getuigen, onder wie zelfs een generaal, die allen de lezing van Marcel bevestigden. Friedman schreef een boek waarna nog meer getuigen zich meldden en er nog tientallen andere boeken verschenen.

Nieuwe verklaringen 
De discussie rond het Roswellincident, die tot op vandaag nog altijd aanhoudt, leidde destijds tot vragen in het Amerikaanse congres en lokte een nieuwe verklaring van de Amerikaanse luchtmacht uit. Twintig jaar na de verklaringen van majoor Marcel, in 1998, presenteerde de US Air Force een nieuwe uitleg in een persconferentie die zelfs door CNN rechtstreeks werd uitgezonden. Daarin kwam de luchtmacht met het “Project Mogul-verhaal”. De crash was toch niet die van een weerballon, maar “van een veel grotere spionageballon, waarmee de Amerikanen de Russische vorderingen op nucleair gebied trachtten te monitoren”.
In 2006 presenteert de luchtmacht echter een derde verklaring voor het Roswellincident. Volgens de laatste lezing is er nu sprake van een crash van een cockpitdummy met etalagepoppen. De nieuwe verklaring en vooral het voortdurend wijzigen van de uitleg van de overheid heeft de aanhangers van een Ufo-theorie er nog meer van overtuigd, dat er in Roswell meer is gebeurd dan dat wat de luchtmacht hen telkens opnieuw voorhoudt.
Interessant detail bij deze ganse geschiedenis is dat in de jaren veertig in Roswell de enige kernbommen van de wereld waren opgeslagen. Roswell was vanaf november 1945 bovendien de basis van de twee vliegtuigen die in augustus 1945 de atoombommen boven Hiroshima en Nagasaki hebben afgeworpen. Moesten deze uiterst geheime activiteiten mogelijk achter een Ufoverhaal schuil gaan?

Zoektocht naar uitleg
In zijn in 2000 verschenen boek “The Roswell UFO Crash” onderzocht Karl Korff 16 jaar lang naar de waarheid achter deze geheimzinnige story.
Hij geloofde dat, als dit alles werkelijk gebeurd zou zijn als beweerd, dit dan zeker de grootste door een regering geregisseerde doofpotaffaire aller tijden zou zijn. Maar hij reconstrueerde stuk voor stuk de werkelijke gang van zaken. Hij ondervroeg getuigen, consulteerde geheime documenten en stelde zich vooral zeer kritisch op. Zijn theorie is dat het hier wellicht toch over een neergestorte ballon ging, maar dan wel geen gewone.
Het geciteerde ‘Project Mogul’ was in die tijd een ultrageheim project waarbij ketens van ballonnen werden opgelaten voorzien van instrumenten bestemd voor het vergaren van gevoelige informatie. De clusters van ballonnen zorgden ervoor dat ze op een redelijk constante hoogte bleven zweven in plaats van alsmaar verder te stijgen in de atmosfeer. Project-Mogul startte direct na afloop van de Tweede Wereldoorlog en was bedoeld om te achterhalen hoe ver de Russen stonden met het maken van atoombommen. Het project was vooral ‘top secret’, en had te maken met alle geheimzinnigheid rond en na de eerste atoombom die voorbereid werd. Mogul is dus een mogelijke verklaring voor het Roswell-incident.   

Documentaires en films 
Het Roswellincident is onderwerp van tientallen documentaires en een speelfilm over het hele voorval. In de jaren negentig verscheen er ook een zogenaamd clandestien gemaakte film van de autopsie op het lichaam van een bij Roswell verongelukte Alien (zie foto linksonder hiernaast). De film werd wereldwijd uitgezonden, maar ook zeer bekritiseerd en wordt inmiddels algemeen als bewuste misleiding van het publiek door de filmmakers beschouwd.
Ook latere films en televisieseries als The X-Files, Independence Day en Star Trek laten zich later inspireren door het Roswellincident. 

3.Area 51 

Area 51 in de Nevadawoestijn - jarenlang gehuld in een waas van geheimzinnigheid - is een ultrageheime militaire basis die niet toegankelijk is voor het publiek. Area 51 (fifty one)werd gebouwd in 1955 als een testgebied voor het pas ontwikkelde U-2 spionagevliegtuig. Vanuit dit vliegtuig werden strategische verkenningen gehouden op 21 kilometer hoogte waarbij stiekem foto’s werden gemaakt van de Sovjet-Unie om de capaciteit van hun bewapening vast te kunnen stellen. Maar het in 1960 boven Russisch grondgebied neerhalen van een U-2 (met piloot Gary Powers) deed de Amerikanen beseffen dat het niet meer verantwoord was om deze vluchten stiekem voort te zetten.
Vanaf 1955 werd Area 51 voortdurend uitgebreid en gebruikt voor het ontwikkelen en testen van nieuwe geavanceerde militaire vliegtuigen, zoals de F-117 en B-2 stealth bommenwerpers (zie kaderstuk hierboven). Ook werden er onbemande vliegtuigen getest. De basis wordt tot op heden streng bewaakt en is voor buitenstaanders niet toegankelijk.

De basis werd ook gebruikt om geheime militaire projecten en hardware (zoals satellietonderdelen) te begraven. Hierdoor wilde men voorkomen dat deze projecten zouden uitlekken. Op de basis zijn tevens onderdelen voor de latere ruimtevaart getest: o.a. de maanlander, zuurstofsystemen voor astronauten en dergelijke meer.

Ufo-theorie
Area 51 is in het verleden door Ufo-aanhangers vaak genoemd als locatie waar de Amerikaanse overheid buitenaardse intelligente wezens verborgen zou houden, maar dat is iets wat de Amerikaanse overheid altijd is blijven ontkennen. De belangrijkste interesse van de Ufologen voor deze basis is dat de brokstukken en lichamen van het Roswell-incident naar Area 51 gebracht zijn voor autopsie en om de techniek te onderzoeken.Enerzijds de fantasie van velen die beweerden ooit op de basis te hebben gewerkt en er neergestorte ruimteschepen of onderdelen ervan te hebben gezien, en anderzijds de geheimzinnigheid waarmee de overheid de basis afschermde om er geheime experimenten en spionagetuigen voor de buitenwereld verborgen te houden tijdens de Koude Oorlog (1960-1990) hebben er in de loop der tijden voor gezorgd dat over Area 51 ongecontroleerde speculaties en fantasieën de ronde deden. Tot uiteindelijk de CIA in 2013 geheime documenten vrijgaf waarin onder meer wordt beschreven dat Area 51 als basis werd gebruikt voor testvluchten en de ontwikkeling van het U-2 spionagevliegtuig. Het was wel voor het eerst dat in officiële papieren de naam Area 51 werd vernoemd. 

Ufo’s of stealth’s ?

De F-117 Nighthawk (boven) en de B-2 Spirit (onder) zijn Amerikaanse lichte stealth bommenwerpers of sluipbommenwerpers, in volle Ufo-mania door fabrikanten Lockheed en Northrop/Boeing rond 1975 in het geheim ontwikkeld voor de Amerikaanse luchtmacht. 

De hoekige zwarte toestellen zijn dankzij het speciale ontwerp en een speciale coating (radar-absorberende verf) zo goed als onzichtbaar voor radarsystemen en kunnen daardoor vrijwel ongestoord over vijandelijk grondgebied vliegen. 

Hun unieke vorm en speciaal ontworpen silhouet zorgde bij de eerste testvluchten voor veel verwarring omdat personen (met veel fantasie) ze systematisch aanzagen voor Ufo’s…


Piet De Baets