De 25-jarige Eeklonaar Bert De Backer maakte dit seizoen zijn debuut in het profpeloton. Als neoprof bij het Nederlandse team Skil-Shimano stond De Backer voor zijn eerste voorjaar bij de grote jongens. ‘In de grote klassiekers was het echt genieten. Ik voel me 100 procent gelukkig bij mijn ploeg en besef wat voor een mooie job ik heb. In het volgende luik van het seizoen wil ik verder aan mijn ontwikkeling werken.’
Bert De Backer kijkt tevreden terug op zijn voorjaar.

‘Ik had geen sterke resultaten verwacht, dus kon ik niet ontgoocheld zijn, maar over het afgewerkte programma ben ik zeer tevreden. Op de dag van de Omloop Het Nieuwsblad stond ik met een glimlach op en ging ik er mee slapen. Vooral de start in Gent, waar mijn vriendin woont en ik mijn studententijd beleefde, was speciaal. Ik koerste attent mee en was mentaal aanwezig in de koers. Voor Kuurne-Brussel-Kuurne van de dag erna was ik niet gerecupereerd, maar ik kon de koers uitrijden. De E3-Prijs Harelbeke was wel een schok. Het was slecht weer en dat was de enige koers waar ik niet finishte. Mentaal moest ik even bekomen, maar met de Driedaagse De Panne kwam dat snel in orde. In de Driedaagse zat ik nooit op mijn tandvlees, waardoor ik zowel voor de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix geselecteerd werd. Ik was voorbereid op de Ronde, maar ik had niet verwacht dat het zo extreem zou zijn. Er was zo veel volk in Brugge en langs het parcours, dat ik dacht dat ik die dag geen sanitaire stop zou kunnen inlassen. Ik kon tot de Kwaremont werken voor de ploeg, maar toen de grens van 200 kilometer overschreden werd, kon ik niet meer volgen. De grote kleppers maakten het verschil op de stukken vals plat en alles scheurde. Ik moest een tiental kilometer bijten, tot een groep gevormd werd. Dan was het weer genieten van het mooie weer, de massa toeschouwers en de bier- en worstengeur. Toen besefte ik wat voor een mooie job ik eigenlijk heb. Ook Parijs-Roubaix was speciaal. Normaal trek ik geen gezichten op mijn fiets, maar de pijn in mijn armen was zo immens dat ik niet anders kon. Tegelijk gaf dit me zo een kick, dat ik goed wil worden in deze koers. Na Roubaix voelde ik dat het tijd werd dat het eerste deel erop zat. Ik reed de Scheldeprijs nog, maar daar was ik niet voldoende hersteld. Al bij al ben ik wel heel tevreden over mijn debuut.’

De Backer reed vorig seizoen nog als amateur bij Beveren 2000 en kan het verschil met de profs perfect inschatten. ‘Dat is een verschil van dag en nacht. Als ik bij de beloften aanviel en terug gegrepen werd, kon ik makkelijk voorin blijven, maar bij de profs hang je tien minuten achterin. Ik leerde dat ik voorlopig alleen kan meegaan in een aanval om te volgen. In de grote koersen was het verschil op de hellingen choquerend. Bij de beloften spaarde ik me op de vlakke stukken om fris aan de hellingen te kunnen beginnen, maar bij de profs moet je alles durven opofferen om in een goede uitgangspositie aan de helling te beginnen. Het is helemaal anders, maar het is niet harder dan verwacht. Ik besef dat ik met de wereldtop meerijd en geef mezelf de tijd om ooit in de finale te kunnen raken. Ik zeg niet dat ik er kan winnen, maar de Omloop had ik mentaal wel in handen. Bovendien ligt de laatste helling een aantal kilometer voor de streep, zodat ik hoop er op termijn top-20 te kunnen rijden.’
De Eeklonaar werkte eerst zijn studies Lichamelijke Opvoeding af voor hij zich op de koers toelegde. ‘Ik kon alleen in de zomer koersen, wat ook bleek in de resultaten. Na mijn studies kreeg ik het advies twee jaar geduld te hebben. Eerst was ik niet helemaal overtuigd, maar het tweede jaar besefte ik dat ik anders een stap zou overgeslagen hebben. Ik ben op een naturelle manier prof geworden en hoop dat ik het waard ben.’
In 2008 boekte De Backer zes zeges, waaronder Zellik-Galmaarden en de profwedstrijd in Gullegem. Daarmee overtuigde hij het Nederlandse team Skil-Shimano. ‘Het was mijn ambitie prof te worden, maar ik bleef realistisch. Na Zellik-Galmaarden wist ik dat de sterkste was en besefte ik dat ik ook koersen kon winnen. De eerste contacten kwamen er na Gullegem, maar de wetten van het peloton zijn op dat vlak onrechtvaardig. Er kwam geen concreet voorstel, zodat ik mijn seizoen rekte en wilde blijven presteren. Ik laste geen rust in en was bang om zonder contract te eindigen. Ik sliep slecht en leed er meer onder dan ik had kunnen vermoeden. Uiteindelijk ben ik wel zeer tevreden met mijn ploeg, maar soms denk ik nog aan dat gedoe. Ik heb nu een contract voor twee jaar en hoop dat ik het volgend seizoen niet opnieuw moet meemaken.’
De Backer betreurde zich zijn keuze voor Skil-Shimano nog niet. ‘De ploeg was me al opgevallen voor ik aan prof worden dacht. Bij de jeugd was ik een aanvallende renner en dat wil ik nu ook zijn en blijven, wat perfect bij de ploeg past. Toen Skil me als stagiair vroeg, twijfelde ik niet. Ik had liever meteen een contract gehad, maar ze wilden gewoon kijken of ik in de groep lag. Er is een heel open communicatie en niets gebeurt achter de rug. Dat is een typisch Nederlandse mentaliteit en dat ligt me wel. Op stage in Mallorca lasten we ook een ‘mental coaching’-sessie in, waarbij we elkaar en onszelf beter leerden kennen. Nu beleef ik opnieuw meer vreugde aan mijn sport. Nederlanders zijn ook heel nuchtere mensen en het gaat er niet om wie de duurste auto heeft. Ik heb graag mooi materiaal, maar daar is dat gematigder. Als ik zie met welk materiaal sommige nieuwelingen gaan trainen, krab ik me in de haren. Ik ben zelf begonnen met een tweedehandsfiets en was daar heel blij mee. Het is jammer dat dat bij de jonge renners vandaag anders is, want zo verliezen ze hun plezier in de sport.’
De Backer blijft met beide voeten op de grond. ‘Ik heb voor veel renners respect, maar spiegel me aan niemand. Ik laat me graag adviseren, maar ik bepaal mijn eigen weg en geef mezelf de nodige tijd. Het klinkt misschien raar, maar ik wil niet opgaan in de grijze massa. Daarom koos ik bewust voor Skil-Shimano en niet voor Topsport Vlaanderen, waar ik, met alle respect, “een van de jonge gasten” geweest was. Bij Skil ben ik de enige Belg en zo zullen de mensen mij meer onthouden. Het komt ook daarop neer om in het vak te kunnen blijven.’
Voor De Backer begint het tweede luik van het seizoen met de Batavus Pro Race op 13 mei. Ook de Rondes van Picardië, van België en van Luxemburg staan op het programma. De Backer zal ook als enige Skil-renner van start gaan in het BK in Aywaille. ‘Mijn enige optie is een lange vlucht, maar ik wil er het beste van maken. Het parcours is mijn ding niet, maar ik kan er leren klimmen. In augustus is er ook de Ronde van China, die ik graag zou rijden om aan mijn klimcapaciteiten te werken. Het wordt afwachten hoe ik de kleinere rondes verteer, om te weten of ik meekan naar China. Ik wil mijn seizoen zo in drie delen onderverdelen. Het eerste deel was het voorjaar, waar ik kon genieten. Nu komt er een periode met koersen die me minder liggen, maar waar ik sterker kan worden. In het najaar volgt dan een derde periode, waarin ik hopelijk nog in de prijzen kan rijden. Stiekem hoop ik nog op een zege om met een goed moreel de winter in te kunnen, maar ik besef dat ik geen veelwinnaar ben. Pas het tweede of zelfs het derde seizoen wil ik mezelf druk gaan opleggen. Ik heb mijn hele carrière in perioden van drie jaar gewerkt en hoop dat ook nu te kunnen doen.’ (Lien Van Hoorebeke/Foto Megafoto)