In een nieuw boekje dat binnenkort verschijnt doet de heemkundige kring ‘Het Land van Nevele’ het verhaal van een reeks moorden in Nevele, die de nog steeds bestaande wijk ‘Den Hul’ tonen als een plaats waar misdaad (19 en 20ste eeuw) schering en inslag was. “Door de armoede en de misdaad die er welig tierde had de wijk honderd jaar lang een slechte naam”, weet auteur Stefaan De Groote.
Dat er steeds meer geweld is in de samenleving? Als er iets is wat het themaboekje van Het Land van Nevele duidelijk maakt dan is het wel dat geweld van alle tijden is. De heemkundige kring spitte een reeks opvallende moordzaken naar boven.
Familiedrama’s
De buurt genoot een kwalijke reputatie en dat werd in 1940 nogmaals bewezen. Tijdens een dronkemansruzie doodde Trifon Kneuvels (43) zijn broer Prosper (37). De broers waren elkaar te lijf gegaan met respectievelijk een spade en een hamer.  Trifon kreeg negen maanden cel wegens onvrijwillige doodslag. Ook in 1934 was er in den Hul een moord gepleegd binnen een gezin. Achiel Telleir (53), vader van zes kinderen, kreeg in zijn woning in de Zeistraat een vuistslag en twee schoppen toegediend van zijn zoon Omer. Vader Telleir, een notoir alcoholicus, overleefde de klappen niet.
Cyriel Buysse
“In de toenmalige kranten werd verwezen naar het werk van Cyriel Buysse, die schreef over de types van den Hul”, zegt Stefaan De Groote, een van de auteurs van het boekje over moorden in Nevele. De oorsprong van den Hul als arbeiderswijk heeft te maken met het graven van het Kanaal van Schipdonk. Heel wat van die arbeiders vestigden zich in de wijk die zowat honderd jaar lang een slechte naam zou hebben door de armoede en de kleine en soms grote  misdaad die er welig tierde.”
Tweevoudige moord
In december 1944 was het weer prijs. Leopold Telleir uit den Hul schoot een jonge vrouw van 23 jaar dood, om nadien ook zijn eigen vrouw Maria Van Der Heyden (39) te vermoorden. “Zeventien jaar nadien werd Leopold Telleir vrijgelaten uit de gevangenis”, vertelt Stefaan De Groote. “In Nevele was iedereen stomverbaasd, want velen herinnerden zich nog de vreselijke feiten. Hij leek zich in eerste instantie goed aan te passen aan zijn vrijheid, maar twee maanden later liep het opnieuw mis. Telleir verbleef bij zijn zoon Julien en diens gezin in de Zeistraat in de wijk den Hul in Nevele. In de nacht van 6 op 7 juli 1962 probeerde de man zijn twaalfjarige kleindochter de keel over te snijden met een pennenmes. Vervolgens deed hij een poging tot zelfmoord, maar bracht zich alleen vrij lichte verwondingen toe aan de keel en de polsen.”
Voor de rechtbank werd Telleir verdedigd door een zekere Wilfried Martens, een beloftevolle, jonge advocaat. De latere toppoliticus kon de twintig jaar dwangarbeid die gevorderd werd terugbrengen tot 17 jaar. (PDB)
 
Meer info over de publicatie op www.landvannevele.com.