Het College O-L-V-ten-Doorn heeft al vijf jaar een Okan-klas, ofwel een Onthaalklas voor Anderstalige Nieuwkomers. Daarmee biedt de school, als enige in het Meetjesland, onderwijs aan voor buitenlandse kinderen tussen twaalf en achttien, die het Nederlands niet beheersen. ‘Er zijn op dit ogenblik al zestien kinderen ingeschreven’, zegt directrice Kathleen Oushoorn. ‘ En we zijn klaar om er nog meer op te vangen als de vluchtelingenstroom aanhoudt.’

‘Het gaat over kinderen, die recent uit het buitenland gekomen zijn’, legt directrice Oushoorn ons uit. ‘Ze zijn tussen twaalf en achttien jaar oud en dus nog leerplichtig. Het onthaalonderwijs biedt ze de kans zich te integreren en gedurende één schooljaar Nederlands te leren zodat ze daarna kunnen doorstromen naar het reguliere onderwijs. Ze vormen een zeer heterogene groep met verschillende achtergrond: momenteel tellen we vier Irakezen, twee Hongaren, een Syriër, een Senegalese, een Moldaviër, een Bulgaar, een Filipijn, een Thai, een Rus, een Oekraïner en twee Polen.’

NEDERLANDS

‘De Okan-klas heeft als doel om de leerlingen zo snel mogelijk het Nederlands aan te leren en hen te integreren in ons onderwijs’, gaat Kathleen Oushoorn verder. ‘Hiervoor ondergaan ze een taalbad Nederlands. Dit gebeurt zowel in de normale lessen Nederlands als bijvoorbeeld in de lessen lichamelijke opvoeding en sport. Instroom is mogelijk gedurende het hele schooljaar en de leerlingen krijgen een individueel traject aangeboden. Na ongeveer een tiental maand is de opleiding voltooid en kan de leerling doorstromen naar het normale onderwijs of de arbeidsmarkt. Onze opvangcapaciteit kent eigenlijk geen limiet. Ik hoorde vanuit de OCMW’s van de omliggende gemeenten dat we de volgende weken, ten gevolge van de vluchtelingencrisis, nog kinderen zullen mogen verwachten. In principe mag dat geen probleem zijn. Momenteel vinden we nog genoeg leerkrachten bereid om voor de Okan-klas te staan.’

HOOFDDOEK

Het is duidelijk dat in de Okan-klas de klassieke schoolaanpak niet werkt. ‘De leerkrachten moeten zich soms echt inleven in wat die kinderen hebben meegemaakt’, getuigt coördinator Hilde De Graeve. ‘Zo viel het vorig jaar voor dat enkele leerlingen er absoluut niet gerust in waren toen hier op onze school afbraakwerken bezig waren. Ze dachten dat er ook hier een oorlog was uitgebroken. Dan moeten ze gerustgesteld worden. En er is de problematiek van de hoofddoek, die soms de kop opsteekt. We hebben bijvoorbeeld hard moeten onderhandelen met de ouders van enkele meisjes om de hoofddoek af te laten in onze school. Want we zetten zeer sterk in op onderling respect tussen de godsdiensten. Dat is een must in een klas waar er veel verschillende godsdiensten samen zitten. Maar we beleven ook veel schitterende momenten. Het is echt onvergetelijk om de verwonderde blikken te zien wanneer kinderen voor het eerst in hun leven sneeuw te zien krijgen. ’ (Ives Boone)