Op 11 juni start een van de meest spraakmakendste assisenprocessen van dit jaar. De 45-jarige Violetta Van De Geuchte moet zich voor de volksjury verantwoorden voor de moord op haar pasgeboren zoontje in maart van 2005. Zelf beweert ze zich niks meer van het voorval te herinneren. Haar advocaten, Piet en Nina Van Eeckhaut, zullen in elk geval alles uit de kast moeten halen om haar vrij te pleiten.

Het verhaal van de vermoorde pasgeboren baby beroerde Maldegem vijf jaar geleden als geen ander verhaal. Het achterhalen van de dader enkele jaren later veroorzaakte een gelijkaardige schokgolf en was er eentje die zeker niet zou misstaan in de betere afleveringen van Aspe, Witse of Flikken. Alleen werd deze zaak niet op 50 minuten geklaard, maar ging er meer dan vier jaar over.
De feiten nog eens op een rijtje. Op 30 maart 2005 liep bij de lokale politie van Maldegem een telefoontje binnen dat arbeiders van de vuilnisdienst een kinderlijkje hadden aangetroffen in de vuilniswagen. Deze macabere ontdekking vond plaats ter hoogte van de Radestraat. De mannen waren hun werkzaamheden gestart op de Gentsesteenweg, en in de Radestraat was de laadbak vol genoeg om het perssysteem in gang te zetten. Toen de pers bijna zijn maximumstand had bereikt, zag een van de vuilnismannen hoe een kinderhoofdje uit een van de zakken te voorschijn kwam geperst. Hij drukte onmiddellijk de noodstop in en de bal ging aan het rollen. Later onderzoek wees uit dat het jongetje opzettelijk was gedood en niet was omgekomen bij de bevalling: het was levensvatbaar, had na de geboorte naar schatting nog 5 minuten geleefd, woog 4,260kg en mat ongeveer 56cm. De wetgeneesheren concludeerden dat kort na de geboorte, het jongetje was doodgedrukt.



Zoeken in alle richtingen
Sedertdien braken speurders van de Maldegemse recherche zich het hoofd over de zaak. Eerst werd de inhoud van de vuilniszak binnenste buiten gekeerd, maar de sporen naar bakkers en traiteurzaken wiens adressen in de zak werd gevonden, liep telkens dood. Ook een spoor gevolgd dat via een cryptische boodschap in het gedenkboek bij de begrafenis van het kindje, draaide uiteindelijk op niks uit. Het enige houvast dat de speurders nog in handen hadden, was een kasticket van het McDonaldsrestaurant dat eveneens in de vuilniszak bij het kinderlijkje stak. Via dat ticket, kwamen speurders te weten dat de vermoedelijke moordenaar een hamburger-natuur had besteld in de McDonalds van Maldegem. Een ongebruikelijke bestelling, vermits het niet op de kaart staat. Ook het feit dat er geen drank was besteld, deed de speurders concluderen dat diegene die de hamburgers had afgehaald, in de buurt woonde. Maar ook dat spoor stierf uiteindelijk een stille dood.

Hamburger
Twee jaar na de vondst van het lijkje, werd beslist om het onderzoek van voor af aan te voeren en terug het spoor van het McDonaldsrestaurant op te nemen. Het fastfoodrestaurant werd onder observatie geplaatst en alle mensen die een hamburger-natuur bestelden, genoteerd. Uiteindelijk werden 24 vrouwen uit Maldegem weerhouden voor verder onderzoek. Ook Violetta Van De Geuchte was er bij en al meteen maakte ze zichzelf verdacht. Ze weigerde eerst vingerafdrukken te geven of probeerde met allerlei smoesjes de tijd te rekken, onder meer door ineens alle tien haar vingers te verbranden. Maar uit de uiteindelijk DNA-analyse, bleek nadien onomstotelijk vast te staan dat de nu 45-jarige Violetta Van De Geuchte de moeder is van het kindje, haar man -van wie ze inmiddels is gescheiden- ook de vader, en dat haar vingerafdrukken op de vuilniszak stonden.

Blijkbaar heb ik het dan toch gedaan
Maar toen Van de Geuchte in juni van 2007 werd opgepakt voor ondervraging, bleek ze zich van de ganse gebeurtenissen niks meer te herinneren, iets wat ze tot op vandaag halsstarrig blijft volhouden. 'Ik ontkent het wetenschappelijk niet, ik moet het wel aanvaarden. Maar ik kan geen uitleg geven waarom ik toch blijf ontkennen', vertelt ze de speurders in 2007 wanneer ze geconfronteerd wordt met de enorme bewijslast. Zelfs na een test met de leugendetector waaruit bleek dat ze leugenachtige verklaringen heeft afgelegd, bleef ze bij haar verklaring dat ze alles was vergeten. 'Blijkbaar heb ik het dan toch gedaan, maar ik weet het niet meer', is het enige wat ze uitbrengt na de test.
In januari van dit jaar kwam ze onverwacht vrij uit de gevangenis dankzij haar advocaten Piet en Nina Van Eeckhaut die hoopten haar herinneringen rond de fatale gebeurtenissen te kunnen aanwakkeren door terug te keren naar de familiale kring: voorlopig zonder succes.

Onschuldig
Nu vlak voor de start van het proces blijft Piet Van Eeckhaut nog steeds haar onschuld staande houden. 'Zij had niet de intentie om te doden', weet hij stellig. 'Het is een drama wat daar gebeurd en wij zien de ernst in van de feiten, maar volgens mij is het nooit haar bedoeling geweest haar baby te doden. Zij is geen moordenares! Ten andere, zij heeft reeds twee flinke zonen, ze is een goeie moeder en heeft een hoge functie op het ministerie van buitenlandse zaken. Dit is geen immorele vrouw!'

Dikke Flette
Haar advocaten wijzen in hun verdediging vooral naar haar ongelukkige jeugd. NIet dat dit voor hen het excuus zijn zijn om een pasgeboren baby te vermoorden, maar wel dat ze daar een schijnwereld aan overhield waarin alles perfect was. Zelf verklaart ze dat ze in haar jeugd heel veel vrienden en vriendinnen had. Maar haar klasgenoten vonden het een straf naast haar te zitten en noemden haar spottend 'Dikke Flette'. Ook haar huwelijk was naar eigen zeggen een sprookje, ook al had het koppel al meer dan drie jaar geen seks meer -op een paar uitzonderingen na- en sliep het zelfs niet meer samen. Ook de financiële toestand was meer dan belabberd. Rekeningen en aanmaningen werden verstopt doorheen het ganse huis, tot in de kinderen hun kamers toe. Maar ondanks alles werd toch een tweede wagen gekocht. Uiterlijke schijn, alles ging goed, hield ze zichzelf altijd voor. Het negatieve werd verdrongen, ook de moord op haar derde kind?