Vlak voor de zomer, vijf maanden geleden, trok Waarschotenaar Peter Van de Veire (43), de deur van het Meetjesland achter zich dicht. Als stem en gezicht van het radiostation MNM vertrekt hij voortaan in alle vroegte vanuit Temse om stipt om 6 uur ‘s morgens zijn ochtendshow te presenteren. Voor Taptoe kwam deze spring-in-het-veld en gevierde presentator van ook tv-shows nog eens langs in het Meetjesland, voor een goeie babbel en een leuke verrassing.
Peter is al langer met Taptoe vertrouwd. Hij poseerde als een der 52 figuren voor ons kaartspel destijds en nog veel vroeger solliciteerde hij (zonder gevolg) bij onze voorganger “De Eecloonaar” als vertegenwoordiger. Plezierig voor een reporter uit Eeklo blijft dat hij spontaan Waarschoots spreekt, iets dat we ook ondervonden toen we ooit topkok Wout Bru in de Provence voor Taptoe gingen opzoeken.
Globetrotter
Het blijft nog altijd afkicken voor Van de Veire. Uiteindelijk woonde hij toch 35 jaar in zijn geboortedorp Waarschoot. Daarna volgde een korte passage in Leuven. 
“Ik heb lang gedacht dat ik nooit ergens anders zou kunnen wonen dan in Waarschoot”, steekt hij van wal. “Alhoewel ook Leuven een heel leuke stad is, eigenlijk de combinatie van dorp en stad. Heel behapbaar, op 10 minuten sta je overal. De eerste dag liep ik er overal verloren, de tweede dag ging het al veel beter”, knipoogt Van de Veire. 
Hij woonde vervolgens ook even in Antwerpen. “Nooit gedacht dat ik daar zou aarden, toch een heel andere stad dan Gent, waar alles op wandelafstand ligt. Ik heb me daar enorm geamuseerd”. Daarna volgden nog enkele jaren Aalter. “Vandaar gingen we vooral in Brugge winkelen, dat beetje Bokrijk, het is er altijd leuk rondwandelen”. 
Sinds deze zomer woont Peter met zijn (tweede) vrouw nu in Temse. 
Temse? “Tja”, zucht Van de Veire. “We waren aan het uitkijken naar een nieuwe stek, iets centraler en toen vonden we in Temse een mooi en groot stuk bouwgrond. Het is er even belachelijk plat als in het Meetjesland, er staan overal evenveel koeien in de wei. Alleen, er is veel meer water. En toch kan het mijn sporadische heimwee naar mijn geboortestreek niet verdringen.”
Smoes
Pas van school af ging Van de Veire aan de slag als … verkoper van stofzuigers. Ook al in Temse. 
“Dat waren in die tijden nog dure tuigen. De mensen waren op voorhand gebeld met de melding dat iemand een enquête zou komen afnemen. Dat was een smoes om binnen te geraken, maar finaal moest ik die mensen wel een stofzuiger proberen aansmeren die meer dan 20 jaar geleden nog 60.000 frank (1.500 euro, nvdr) kostte. Dat was in de periode rond het faillissement van de Boelwerf in Temse en er was veel miserie in die streek. Wat ik toen aan armoede heb gezien... man, man, man. Ik was zelf beschaamd. Uiteindelijk heb ik in de slechts twee weken dat ik die job deed, geen enkele stofzuiger verkocht! Ik kreeg het gewoon niet over mijn hart om de mensen zoiets overbodig en duur aan te smeren. Ik blokkeerde simpelweg toen ik over de prijs moest beginnen... En dus vloog ik prompt buiten.”
De ‘Witte’ van Waarschoot
Ook al is de radiomaker nu al bijna tien jaar weg uit Waarschoot, de band blijft. “Tijdens de opnames van het VTM-programma “Is er wifi in Tahiti ?” betrapte ik er mezelf op dat ik nog altijd in het Waarschoots peins”, lacht Van de Veire. Hij houdt dan ook de beste herinneringen over aan zijn jeugdjaren. 
Peter: (blikt terug) “Een beetje zoals in ‘De Witte van Zichem’, het boek van Ernest Claes,  heb ik het gevoel dat het in mijn Waarschootse kindertijd altijd zomer was, dat de zon er altijd scheen. En al waren de jaren zeventig en tachtig niet de vrolijkste om in op te groeien, het was toch een superleuke kindertijd. Ik kan mij het kattenkwaad dat we toen uitstaken niet meer allemaal herinneren, maar het was alle dagen feest. De dagen werden, naast buiten ravotten, gevuld met ridder spelen, en Mac Gyver en The A-team naspelen.” 

Vader werkte in de metaalconstructie, moeder in de plaatselijke textielfabriek. De kleine Van de Veire werd opgevangen door zijn grootmoeder, die inwoonde. Het was zij die hem over de middag aan de schoolpoort ophaalde met de fiets, zodat hij thuis kon eten. 
“Een fantastische vrouw”, weet hij nog. “Materieel werd ik niet verwend, maar emotioneel integendeel wél. Ze gaf mij alles. Ook al was ze af en toe heel kwaad op mij. Met reden. Zoals die keer dat ik maar bleef zeuren om het middageten op mijn favoriete bord van ‘De Aristokatten’ te krijgen. Minutenlang. Ik weigerde koppig om te beginnen eten. Totdat grootmoeder, na enkele verwittigingen,  de schotel waarop mijn eten lag van colère op de grond kapot sloeg…”
Chiro en VP
Later volgde de Chiro. Van de Veire was zes jaar vendelleider en twee jaar groepsleider, maar hield zich ook bezig met het toenmalige VP (Veepee: Vakantiepatronaat), de opvang voor kinderen tijdens de vakantie op het speelplein van De Berg. 
Op zijn twaalfde wilde Van de Veire nog pater worden. “Ik was misdienaar en die gewaden maakten een diepe indruk op mij. Nu nog trouwens. Onlangs moest ik naar een begrafenis en die sfeer, die Latijnse gezangen en die plechtige gewaden maakten weer een diepe indruk op mij. Ik zou een fantastische pastoor geweest zijn, denk ik soms nog. Maar het zat er wel niet in, want ik ben niet gelovig, misschien spijtig …? ”.
Peter: “Ik sméét mij graag en organiseerde van alles. Ik ontdekte er ook de liefde voor het podium, en richtte onder meer het punkbandje ‘The Uglies’ op. Want er bestaan twee Peter Van de Veires: het podiumbeest dat zich als een vis in het water voelt, zodra hij op de Bühne staat. En die andere Peter: eigenlijk redelijk beschaamd. Bijvoorbeeld een café binnengaan en gans alleen aan de toog moeten zitten, ik mag er niet aan denken. Ik kan perfect voor mezelf zorgen, maar laat me niet alleen op reis gaan. Ik kan dat gewoon niet, alleen zijn. Ik heb voortdurend gezelschap nodig”.
Ook het Eeklose college, waar hij Latijn-Wiskunde volgde, boetseerde voor een stuk Peter Van de Veire. 
“Die mensen daar hebben mij doen inzien dat ik moeite had met gezag en regels. De leraar die mij het meest beïnvloedde en waar ik nog steeds de beste herinneringen aan heb, was Hubert Steenbeke uit Eeklo (vader van Michiel van Keukens Ad Rem, nvdr). Hij gaf aardrijkskunde en vooral geschiedenis. “
“Hij kon wat elke leraar zou moeten kunnen: een verhaal vertellen, een dooie steen tot leven brengen. Hij leerde mij duidelijk hoe je mensen moest boeien en dat kwam later goed van pas in mijn radiowerk”.
Naar de VRT
Na het college ging de radiostem-in-wording eerst vertaler-tolk studeren, maar de berg leerstof bleek te groot. Het werd een jaar later communicatie aan het toenmalige HIBO (nu Artevelde Hogeschool). Dat bleek hem beter te liggen en zou er uiteindelijk voor zorgen dat hij aan de slag kon bij de regionale tv AVS. Hij begon er als reporter. 
Peter: “Op mijn allereerste dag moest ik mee met Els Van Heuverzwyn, die nu bij Radio 2 zit, om een reportage te maken over de renovatie van de Sint-Michielsbrug in Gent. Bij onze terugkeer zei ze doodleuk tegen mij: ‘Maak jij die reportage maar, je zal dat wel kunnen’. Wist ik veel, en zo’n moeilijk onderwerp. Maar zoals meestal volgde ik mijn buikgevoel”. 
Hij werd er later eindredacteur en onderhandelde daarbij zo goed over zijn loon dat hij uiteindelijk meer verdiende dan de hoofdredactrice… 
Het bleek uiteindelijk de perfecte opstap naar de VRT en Ketnet, waar hij vanaf 1997 het jongerenjournaal mocht presenteren, dat evenwel werd afgevoerd wegens te choquerend. 
“Intussen was ik in het vizier gekomen van Jan Hautekiet, het gezicht en de stem van Studio Brussel. Een erg goeie radiomaker, een speciale mens en een bijzondere baas.” Voor Studio Brussel zat de Waarschotenaar in de eindejaarsperiode twee jaar na elkaar dagenlang in het ‘Glazen Huis’, om gigantisch veel geld in te zamelen voor een goed doel. Het maakte hem tot hem ‘Radiopersoonlijkheid van het Jaar’. Maar hij zou weldra de keerzijde van de medaille leren kennen.
Vroeg naar bed
Peter Van de Veire werd een paar jaar geleden gevraagd om mee te denken aan een nieuw radiostation, dat later MNM werd gedoopt. Omdat daarvoor Radio Donna moest verdwijnen, werd hijzelf al snel beschouwd als doodgraver van dat nog altijd populaire station. Bovendien werd ook nog eens gelekt hoeveel hij wel verdiende met al dat denkwerk. Jalousie en kwalijke roddels zouden hem nog lang blijven achtervolgen. 
Naast radio, begon hij ook tv te maken en ook op het scherm was niet elk programma een schot in de roos. ‘Verdeel en heers’, op zaterdagavond (Canvas) brak hem bijvoorbeeld zuur op. 
“Daarvoor had ik mijn radiowerk zes maand opzij gezet en het werd, overigens terecht, afgekraakt. Maar om een of andere reden waren de meeste mensen bij de VRT dat na enkele maanden gelukkig vergeten en herinnerden ze zich dat ik er nog rondliep en ze misschien een ander tv-programma met mij konden maken. In die zin is de VRT een veilige speeltuin (lacht)”.
Hij is intussen al enkele jaren het gezicht en de stem van de ‘Grote Peter Van de Veire Ochtendshow’ op MNM. Die gaat ‘s morgens van 6 tot 9 op antenne. Niet vanzelfsprekend voor iemand die worstelt met een kwalijk ochtendhumeur. 
“Ik sta op om 3.30 uur”, vertelt Peter zonder verpinken. “Dan loopt er niemand in mijn weg, ik pak een douche, doe alles wat een propere mens moet doen, neem een koffie en om 4.20u vertrek ik naar Brussel. Vanaf 5u doe ik in de studio de laatste voorbereidingen en vanaf 6 uur gaan we op antenne. Omdat ik dan al ruim twee uur wakker ben, heb ik wel een psychologische voorsprong op de   luisteraar die ik moet wakker krijgen. Tegen dan is dat rottig ochtendhumeur al helemaal verdwenen en zodra ik die knoppen openschuif, giert de adrenaline door mijn lijf. Na de uitzending probeer ik om ’s middags nog vóór de files naar huis te rijden. ‘s Avonds lig ik verplicht tussen 21.30 en 22u in mijn bed. Veel tijd om naar feestjes te trekken of te netwerken heb ik wel niet. Maar, ik ben daar ook niet goed in (lacht).”
Danspaal
Peter Van de Veire beschouwt zijn eerste Radiomarathon, waarbij hij 185 uur (bijna 8 dagen) aan één stuk radio maakte en zo het Guinness Book of Records haalde, zelf als zijn radiohoogtepunt, meer nog dan het Glazen Huis. Die marathon confronteerde hem echter ook met de grenzen van zichzelf. “Ik heb daar, door het gebrek aan slaap, visioenen gezien die je niet voor waar houdt. Zo kwam Courtois, de keeper van de Rode Duivels bij mij langs, en plots leek de studio helemaal rood te kleuren en rezen er links en rechts van Courtois overal kandelaars op. Heel bizar. 
Maar voor de kersverse inwoner van Temse volstaan een tv- en radiopodium niet. In een vroeger leven was Van de Veire ook nog dj. Het begon allemaal met de Afrekeningsfuiven die hij af en toe moest draaien voor Studio Brussel. Het bracht weer de podiumjunk boven in hem. 
“Ik vond dat wel plezant, alleen snapte ik niet waarom een dj altijd achter de draaitafel moest blijven? Ervoor was toch veel leuker. Dus ik liet een danspaal plaatsen op het podium, trok een spannend pakje aan, regelde wat vuurwerk ... Het mondde uit in een ander project: No Dj, wat het eigenlijk goed samenvat. We werkten met een basisscenario: ik wist wat mijn dj ging draaien, stond een uur op het podium, deelde snoepjes uit en... (knipoog) verdiende een tijdje schandalig veel geld, voor wat het maar was”.
Stoppen ?
In tijden dat het andere Meetjeslandse ochtendradio-icoon en streekgenoot (Knesselare) Sven Ornelis van Q-Music de (leef)tijd gekomen acht om het iets rustigers aan te doen, dat ook de K3-meiden zich te oud achten om nog als pubers over het podium te huppelen, gaat Van de Veire wel door, ook al wordt hij eind dit jaar 44 jaar. 
“Ik ben er mij goed van bewust dat ook op Peter Van de Veire een beperkte houdbaarheidsdatum kleeft, ook al gaat een vent in de media langer mee dan een vrouw. Maar ik probeer inmiddels zelf nog zo goed mogelijk mee te zijn met wat er onder de jongeren leeft door mij te omringen met jonge mensen. Zo zou mijn huidige side-kick Julie met haar 23 jaar mijn dochter kunnen zijn. Ik ben wel vastbesloten om radio te blijven maken. Daarom heb ik een persoonlijke einddatum in mijn hoofd wanneer het stopt en heb ik ook al een idee van wat ik daarna wil gaan doen, alleen ga ik dat echt nog niet verklappen. Want als ik één ding geleerd heb, is het wel dat als je een idee nog maar uitspreekt, het vaak al om zeep is, omdat iedereen er meteen een eigen gedacht over heeft”.

Piet De  Baets

foto: Piet De Baets, uitgever van Taptoe, overhandigt aan Peter Van de Veire zijn portret, zoals het model stond voor het kaartspel, uitgebracht eind december 2008, nu precies 7 jaar geleden. De 54 portretten werden op hout geschilderd door Patrick Ysebaert op basis van foto’s van Michel Moens.