Hij vangt al jaren mollen en is daar zeer handig in. De gehele omtrek in Sint-Laureins doet daarvoor beroep op hem. Maar nooit ving hij al een witte mol. Tot vorige week, toen hij op zijn dagelijkse inspectietocht er een aantrof in zijn klem.
“Ik heb ze wel vaker op een foto gezien, maar zelf nooit gevangen”, aldus de 65-jarige Roland D, die meer in zijn tuin dan bij zijn vrouw te vinden is. Hij wenst onbekend te blijven, want wil niet riskeren dat plots alleman op zijn kunsten beroep komt doen.
Een witte mol is een vrij zeldzame verschijning, even zeldzaam als een witte raaf. Er ontbreekt noodzakelijk pigment in hun haar. Dieren die hun pigment verliezen door een genetische afwijking worden wit, zelfs met rode ogen. Men noemt ze albino’s. Zo zijn er nochtans ook witte merels, witte mussen en witte muizen. Zelfs witte gorilla’s. Allemaal albino’s en zeldzaam.
Wit zijn kan nadelen scheppen. In de natuur leeft een witte muis niet lang. Elk roofdier, van uil tot kat, ziet die muis als een wit vlekje in het donker. Je bent beter een ‘grijze’ muis als je niet mag opvallen. Maar een mol leeft onder de grond en heeft daar alvast geen last van.
Dieren met een gevlekte vacht, meestal aan de buikzijde, komen vaker voor. Maar een witte mol blijft bijzonder, weten ervaren mollenvangers. Er zijn vangers met meer dan duizend beestjes in de klem, die nooit een witte vingen. In Sint-Laureins is wellicht nooit eerder een witte mol gevangen ? Want zo’n gebeurtenis wordt ijverig doorverteld. Een beetje zoals een amateurvisser die terecht opschept als hij een reuze snoek van anderhalve meter heeft bovengehaald. Met foto’s als bewijs…

(PDB)