Op VIER was de voorbije weken de documentaire te zien over het leven van Jean-Pierre Van Rossem (73). De man heeft het amper overleefd. Tv-maker Peter Boeckx werd in Vlaanderen bekend met programma’s als  ‘The Sky is the Limit’, ‘The Show must go on’ (met o.a. Eeklonaar Johan Stoltz) en ‘De bende van Haemers’. Van Rossem maakte in de jaren ‘80 en ‘90 naam en faam als kettingrokende beursgoeroe, eigenaar van een F1-renstal en nationaal politicus, maar belandde ook in de gevangenis. Daar zat voor een deel zijn Moneytron tussen (zie kaderstukje).

Onlangs kreeg hij weer twee jaar cel en sleet hij zijn dagen op een flatje in Kapelle-op-den-Bos. “Ik heb van alles spijt”, blikt de man terug. Of Van Rossem ook spijt heeft van het ‘Diepvriesgraf’ dat hij in Knesselare liet plaatsen voor zijn overleden eerste vrouw, is niet geweten, maar bijna twintig jaar later, ligt die passage van Jean-Pierre Van Rossem in Knesselare, nog vers in het geheugen. Het zorgde ervoor dat Knesselare jarenlang het nationale nieuws haalde. En van Rossem? Zoals wel vaker: die bestelde, maar betaalde niet!
Taptoe ging op onderzoek en knoopte een en ander aan elkaar.

Inspiratie
Van Rossem was al heel jong gepassioneerd door geld. Hij studeerde handelswetenschappen in Gent, won met zijn thesis “De omloopsnelheid van het geld” een prijs en kreeg zo een studieplaats ‘econometrie’ bij de Nobelprijswinnaar Lawrence Klein in Pennsylvania. Het blijkt als dat verblijf hem inspireerde voor later gemakkelijk geldgewin. Vier jaar later, in 1971 werd hij een eerste keer veroordeeld wegens valsheid in geschrifte en het uitschrijven van ongedekte cheques, wat hem twee jaar later nog eens zou overkomen en vier jaar cel zou opleveren. In 1977 kwam hij vrij. Moneytron betekende snel zijn grote doorbraak en bekendheid.

Pitspoezen
In 1989 kocht hij zowaar een F1-renstal, die hem één podiumplaats opleverde, maar naar eigen zeggen, met de hulp van ‘horizontale’ Moneytron pitspoezen, ook enkele honderden Arabische dollarmiljoenen. Het was vooral zijn dure levensstijl die dra de ogen uitstak: privé-jets en eindeloze voorliefde voor Ferrari’s.             
In het begin van de jaren negentig belandde hij van de jetset ook in de politiek, toen hij met zijn lijst R.O.S.S.E.M enkele zitjes in het federale en het Vlaamse parlement behaalde. Hij verstoorde de eedaflegging van Koning Albert II in 1993 door in het parlement luid ‘Vive la république’ te roepen. Tot hij midden de jaren negentig opnieuw een paar jaar in de cel belandde, wegens oplichting met zijn Moneytron systeem.

Moord ?
In 1989, in zijn volle glorieperiode, vond Piki, de zoon van Jean-Pierre Van Rossem, zijn moeder op een ochtend dood in bad. Ze werd 46. Vader Jean Pierre zat op dat moment in Amerika. ‘Spasmofilie’ (hyperventilatie), oordeelde de bijgeroepen dokter, die meteen ook een overlijdensakte afleverde. Maar de beursgoeroe had zo zijn bedenkingen bij de dood van zijn vrouw. Zo verklaarde hij in 2009 aan de Krant van West-Vlaanderen: “Ik had ernstige vermoedens dat mijn vrouw Nicole (‘Niki’), kinesiste en dochter van een  Brugse kapper, vermoord werd. Volgens de wetsdokter bezweek Nicole aan spasmofilie. Maar zo’n aanval kun je opwekken. Bovendien was al het cash geld en de juwelen van Nicole verdwenen, inclusief 10 miljoen oude Belgische franken (250.000 euro) die ik haar gegeven had en die zij verstopte achter een schilderij. Toevallig kocht de werkloze zoon van een diamantair, die een huissleutel had, in dezelfde periode een Porsche...

Diepvriesgraf
Omdat hij de hoop niet opgaf vroeg of laat de ware doodsoorzaak te achterhalen, wou hij het lichaam van zijn vrouw voor de toekomst bewaren.
“Dat diepvriesgraf was een manier om haar ongeschonden uit haar graf te kunnen halen, mocht een extra autopsie alsnog nodig zijn ”, was een plausibele uitleg van Van Rossem.
Zijn begrafenisondernemer klopte begin 1990 aan bij verschillende gemeenten in de omtrek met de wat bizarre vraag of Van Rossem een diepvriesgraf zou mogen installeren op hun kerkhof, waarin het lichaam van zijn vrouw gekoeld kon bewaard worden. Nadat andere gemeenten weigerden, bleek alleen Knesselare bereid in te gaan op zijn vraag.
In de Gazet van Antwerpen van 27 juli 2011 gaf de intussen gevallen beursgoeroe een lichtjes andere versie van de feiten. “Ik geloof niet dat ingevroren mensen na verloop van tijd weer tot leven kunnen worden gewekt. Mirakels bestaan niet. Nee, ik deed het destijds omdat mijn toen tienjarige zoon Piki het moeilijk had om de dood van zijn moeder te verwerken. Weet je wat, we leggen haar in een frigograf, heb ik toen tegen hem gezegd”.

Inmenging
Op 30 april 1990 zette het Knesselaarse schepencollege het licht op groen. De erfpacht tot 2040 zou van Rossem 78.000 frank (1.950 euro) kosten en de beursgoeroe zou de gemeente ook 250.000 frank (6.250 euro) schenken. Een maand later keurde ook de gemeenteraad de deal goed. Maar dat was buiten Vlaams minister (en Gentenaar) Luc Van den Bossche gerekend. Die hield als Vlaams minister toezicht op de beslissingen van de Vlaamse gemeenten en vond dit besluit toch behoorlijk van de pot gerukt. Hij vernietigde de Knesselaarse beslissing, maar de gemeenteraad ging op zijn beurt in beroep bij de Raad van State. Minister Van den Bossche dreigt zelfs met waarschuwingen aan het adres van de toenmalige Knesselaarse burgemeester Schrans om met een regeringscommissaris toe te komen zien of alles wel correct verliep.

Kabeltje
Maar Knesselare plooide niet. “De minister zou nu eindelijk eens moeten stellen wat er precies dient te gebeuren? Moet ik de dame naar mijn eigen tuin laten overbrengen? Gemeentelijke autonomie zou toch moeten betekenen dat men op eigen kerkhof bijvoorbeeld een elektriciteitskabeltje mag leggen?”, vroeg Antoine Schrans.
Intussen bracht de auditeur bij de Raad van State, een soort aanklager, zijn advies uit: ‘Een diepvriesgraf staat in geen enkele wet, maar is ook nergens verboden. En het is een fundamenteel recht dat iedereen zelf over zijn stoffelijk overschot mag beschikken!’
Eind december 1992 stelt de auditeur evenwel vast: “Los van de juridische strijd ligt het diepvriesgraf er al even koud bij als alle andere graven, want de elektrische koelinstallatie is al lange tijd defect. Van Rossen staat bij de gemeente nog steeds in het krijt voor de concessie en het onderhoud van het graf zelf (1.950 €) is nog steeds niet betaald”.

Motor verbrand
Vanaf 1993 hoort Knesselare niks meer van Van Rossem. En, zoals altijd rijkelijk laat bij de Raad van State, valt 8 jaar (!)  later (juli 2000) de beslissing: het diepvriesgraf dat Jean-Pierre Van Rossem jaren geleden liet plaatsen voor zijn overleden vrouw Niki mag op de begraafplaats van Knesselare blijven.
Van Rossem, intussen weer op vrije voeten na enkele jaren cel, is opgelucht, maar blijft boos op het Knesselaarse gemeentebestuur dat volgens hem de koelinstallatie niet draaiende hield. “Op een bepaald moment is de elektriciteitsdraad naar het diepvriesgraf doorgeknipt. Ik had een sterk vermoeden wie dat gedaan had en heb toen met mijn zoon overlegd wat ons te doen stond. Hij zei: ‘Laat vallen, moeder komt er toch niet mee terug’”, vertelde Van Rossem in 2011 nog in de Gazet van Antwerpen. Maar Knesselare ontkent dat verhaal. Zij houden vol dat ze de begrafenisondernemer meteen op de hoogte brachten dat het graf defect was. “Op zeker ogenblik raakte de motor verbrand. Van Rossem liet de motor niet vervangen. Nadien vertikte hij het om de elektriciteitsrekening te betalen. Het gemeentebestuur treft geen blaam”.
En de overleden Niki zelf? Na lang wachten op eeuwige rust, ligt zij nu al jaren in een gewoon graf. Voor zichzelf heeft hij geen diepvriesgraf voorzien…

<hr />

Opgelicht met MONEYTRON
Moneytron was het beursbeleggingsbedrijf van Jean-Pierre Van Rossem. Een ingewikkeld  stelsel waarmee hij beweerde een systeem te hebben ontwikkeld om de beurskoersen te voorspellen. Hierdoor maakte men met zijn adviezen naar eigen zeggen eindeloze winsten. Talrijke bekende en vermogende klanten lieten zich strikken. Dankzij de vermeende onfeilbaarheid van het Moneytronsysteem, maar vooral door Van Rossems gevoel voor show, kwamen steeds grotere bedragen in zijn richting. De in totaal 900 miljoen dollar die de rijken der aarde - ook talrijke Belgische miljonairs - hem toevertrouwden verdwenen echter finaal naar Zwitserse bankrekeningen en in het criminele circuit.
Er zijn immers geen wiskundige systemen bekend die het gedrag van de beurs kunnen voorspellen, wegens te veel subjectieve parameters in het spel. Het resultaat was dat de zaak failliet ging en Van Rossem opgepakt werd. Ondertussen leidde hij wel een miljonairsleventje. Hij betaalde zijn eerste klanten uit met de inbreng van nieuwe klanten, één van de oudste financiële zwendeltrucs. In 1990 werd een gerechtelijk onderzoek geopend tegen beleggingsad-viseur Jean-Pierre Van Rossem. In 1995 werd Van Rossem veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf, een uitspraak die na beroep en cassatie werd bevestigd. Van Rossem werd schuldig bevonden aan schriftvervalsing, misbruik van vertrouwen en het uitgeven van ongedekte cheques tijdens zijn zwendel met Moneytron.(PDB)

<hr />

Piet De Baets