Waarom blijven mensen samen? Waarom gaan ze  uit elkaar? Neem je onverantwoorde risico’s als je het romantische ideaalbeeld loslaat?

Een man (46) uit een gemeente waar Taptoe verschijnt wou ons al langer zijn verhaal doen, maar we hielden een tijdje de boot af. Met Valentijn in het verschiet (14/2) gingen we op zijn vraag in. Vlug bleek dat zijn verhaal wat bizar in elkaar zat met een uitzonderlijk verloop als een gevaarlijke liefde tussen echtgenoten.

“Mijn vrouw en haar lief gingen samen naar Egypte”
Andy (fictieve naam) was twintig jaar getrouwd, waarvan vijf jaar poly-amoureus.  Zowel zijn vrouw als hij hadden andere geliefden, met elkaars goedkeuring. Maar toch: “Hoe goed het ook ging, het heeft ons huwelijk emotioneel op de rand gebracht.”

Andy: “Mijn vrouw was mijn eerste serieuze lief, van in onze studententijd, en we hadden het best goed samen. Eerst samenwonen, dan een huis kopen, kinderen krijgen, de zaak en het huishouden runnen: het ging ons allemaal goed af. We waren een goed team. Maar in de periode met kleine kinderen kreeg ons huwelijk een dip en bij mij begon het idee te knagen of ze wel de enige was met wie ik ooit in mijn leven verder seks zou hebben. Ik had haar dat ook al eens voorzichtig durven zeggen, maar de eerste keren dat ik erover begon, wou ze er absoluut niet van weten. Maanden later belde ze me op een avond op – ik zat nog op mijn bureel - met de leuke mededeling dat ze een man was tegengekomen met wie ze graag seks wou. En dat ze een en ander later op de avond wel eens verder wou bespreken, gezien ik dit zelf ook al eens voorstelde.  We kwamen overeen om het eerst eens samen uit te testen met een ander koppel, om te zien of we het aankonden. Beiden hadden we niettemin een bang gevoel of we op die manier ons huwelijk niet gingen kapotmaken. Maar het onbekende avontuur trok ons aan.”

Gevoelsband
“We leerden via internet een koppel kennen met wie het goed klikte, dat was best spannend. Met hen hadden we enkele malen seks. Ons eigen seksleven kreeg er ook een behoorlijke boost door. Vanaf dan zijn we onze grenzen stelselmatig beginnen verleggen. Het werd echter vervelend toen het beter bleek te klikken tussen mij en de vrouw dan tussen mijn vrouw en de andere man. Daar is onze verwijdering allicht begonnen. Ik voelde wel duidelijk het verschil met de emotionele band die ik altijd met mijn eigen vrouw kende. Ik heb duidelijk een gevoelsband nodig voor ik er ten volle van kan genieten.”

“We hadden duidelijke afspraken in het begin: seks kon, verliefdheid niet. Maar emoties laten zich niet tegenhouden door dergelijke afspraken. Toen we dat inzagen, hebben we elkaar beloofd dat we open en eerlijk zouden zijn over alles wat we voelden. Wat we buiten ons huwelijk zouden beleven, moest een relatie in de rand blijven. Als een van ons tweeën het moeilijk zou krijgen met een relatie die de ander had, zou die relatie moeten stoppen. Daarover waren we het roerend eens”

Huisvuil
“We deden verregaand rare dingen, achteraf bekeken. Mijn vrouw is bijvoorbeeld nog met haar lief naar Egypte vertrokken op reis. Ze was al een jaar of twee met die man toen ik het daar lastig mee kreeg,  misschien omdat ik zelf in die periode niemand (meer) had, en ik vaak ’s avonds thuiszat met de kinderen terwijl zij zich amuseerde. Ik voelde jaloersheid opkomen. Voor mij een bewijs dat ik haar uiteindelijk erg miste en graag zag. Ik heb haar toen gevraagd om die relatie stop te zetten. Maar ze weigerde, tegen alle afspraken in. Ze zei dat ze haar geliefde niet zomaar kon buitenzetten bij het huisvuil…. Ik moest even slikken, maar vond dat ze misschien wel een punt had en ik had dat alles toch zelf in gang gestoken.”

Spijt
“Ons leven ging op dezelfde manier verder. Ik wist dat ik gewoon moest wachten op een nieuwe relatie. Ik leerde snel daarna een vrouw kennen via een datingssite voor mensen die best iets wilden meemaken buiten hun huwelijk. Mijn nieuwe vriendin haar huwelijk liep al slecht toen ik haar leerde kennen. Wij hadden al snel een intense band. Maar hoe diep de gevoelens ook gingen, ik overwoog niet om mijn huwelijk op te geven. Dat zat vast in mijn hoofd: ik had gekozen voor een huwelijk en kinderen, die keuze zou ik onder geen beding laten varen. Ik blokte de relatie af. Zij wist ook dat ik mijn gezin niet zou opgeven, en ze respecteerde dat. Ze heeft er zich vrij vlug bij neergelegd. Een jaar later liet ze mij nog weten dat ze intussen gescheiden was en een nieuw leven had opgebouwd met een man die ze niet moest delen.”
“Ondertussen ging ook onze huwelijksrelatie niet goed meer. Toen ik haar op mijn beurt vertelde dat ik bij mijn vrouw wegging, geloofde ze me niet.”

“Te laat begon ik dan te beseffen dat deze vriendin uiteindelijk precies het type vrouw was geweest dat ik altijd graag aan mijn zijde wou. Dat mijn vrouw en ik nog weinig tegen elkaar te zeggen zouden hebben zodra de kinderen het huis uit zouden zijn. Maar ik was te laat met mijn spijt. Mijn keuze van destijds had niet alleen mijn relatie, maar ook mijn leven stilaan verwoest.”

Schok
“Met mijn ex-vrouw bleef ik ‘on speeking terms’. Telkens ik haar zag voelde ik weer kriebels. Misschien is het wel wederzijds, beeldde ik mij in. Ik vroeg haar akkoord om samen naar een relatietherapeut te gaan. Maar na het eerste gesprek zei hij: “Ga uit elkaar, hier is niks meer te redden, dit huwelijk is een lege doos.” Dat was voor mij een schok. Maar het gesprek met de therapeut ging verder. We kwamen beiden beurtelings aan bod. Enkele zaken werden bloot gelegd. Het lag natuurlijk niet alleen aan de andere geliefden die we allebei hadden gekend. Misschien waren we te jong toen we trouwden, of misschien lagen onze interesses toch te ver uit elkaar. Maar dat we ons huwelijk hadden opengesteld, heeft onze relatie zeker niet geholpen. We investeerden niet meer emotioneel in elkaar. Af en toe gingen we op citytrip, dat wel, maar we waren bijvoorbeeld nooit een weekend samen thuis zonder dat er volk over de vloer kwam. Mijn ex-vrouw  vond dat we een groot risico genomen hadden. Ze vond ons spel aanvankelijk zowel gezellig als spannend. Maar ook zij vond het op den duur een opgave.”

Bekentenis
“Het gesprek nam een eigenaardige wending. Mijn vrouw gaf toe: “ik wil het eigenlijk niet meer. Het is lastig als je vrijt met de ene man terwijl je aan de andere denkt. En het is absurd als je vanop vakantie foto’s doorstuurt van je geliefde, met terzelfdertijd de idee dat je dat uitzicht liever met de andere thuis had beleefd.’
Andy: “Ik biechtte meteen ook enkele fouten op. Ik was teveel afwezig geweest, verkrampt in mijn werk. Ze kon me bijvoorbeeld niet continu bereiken, ze moest met mij telefoneren terwijl zij met de kinderen rond de tafel zat. Achteraf bekeken moet ik bekennen hoe jammer ik het vond dat we onze relatie niet op een normale manier behouden hebben, dat we niet konden toegeven aan de drang van verliefden om zoveel mogelijk samen te zijn en volledig in elkaar op te gaan. Als je focust op één relatie, kun je er alles uit halen wat erin zit.”

Gewoon een kus
“We hebben er uiteindelijk onze lessen uit getrokken. We zijn weer monogaam, dit keer niet omdat het zo hoort, maar omdat we er bewust voor kiezen. Het kost ons ook geen moeite. In de vijf jaar dat we nu opnieuw samen zijn, ben ik nog niet eens een andere vrouw tegengekomen die mijn interesse prikkelde. Ook op andere vlakken pak ik het nu helemaal anders aan. We woonden eerst deeltijds samen, nu terug definitief. Maar we letten erop dat we elkaar niet uit het oog verliezen. Overdag wisselen we soms berichtjes uit, soms niet meer dan een kus, gewoon als teken dat we aan elkaar denken. We houden onze vriendenkring beperkt om tijd genoeg voor elkaar te hebben. En als we elk een boek lezen, zitten we dicht bij elkaar, niet elk in een uithoek van de sofa. We hebben beiden voorgoed ons lesje geleerd.”

Piet De Baets