Eeklonaar Marc Staelens (43) is volop in onderhandeling om een boek te schrijven over de jaren die hij als bodyguard met Wendy Van Wanten door Vlaanderen en Nederland trok. Maar hij wacht niet om de strafste verhalen te lanceren. Exclusief voor de eerste ‘Taptoe nieuwe stijl’ klapt hij vandaag al uit de biecht en vertelt hij honderduit over zijn nachten in haar privéwoonst en zijn strafste verhalen achter de schermen.

Marc Staelens: ‘Van 1990 tot 2000 was ik de privébodyguard van Wendy Van Wanten. Tien jaar lang ben ik bijna niet van haar zijde geweken. In die tijd leer je iemand echt wel goed kennen. En voor wie er aan twijfelt: Wendy is echt een innemende en slimme vrouw. Ik mag stellen dat zij mijn leven veranderd heeft. Ik heb dingen meegemaakt waar andere mensen alleen maar van kunnen dromen. Ik kwam op plaatsen waar anders niemand mag komen. Mocht ik de kans krijgen, ik zou het opnieuw doen.’

Hoe ben jij destijds bij Wendy terecht gekomen?
‘Ik kende Danny De Waele, de vroegere manager van Wendy die helaas overleden is. Ik had als hobbyfotograaf destijds ook al de foto’s mogen nemen voor haar eerste platenhoes. Zo hebben we mekaar leren kennen. Toen in het begin van de jaren negentig mijn huwelijk op de klippen liep, vervulde ik mijn dagdagelijkse job en sloot ik me ’s avonds op. Wendy voelde dat ik niet goed in mijn vel zat en belde mij op een dag. Ze wou dat ik haar bodyguard werd en hoopte dat ik zo terug van het leven kon genieten. Eerst zei ik dat ik geen interesse had, maar uiteindelijk heb ik toch toegezegd. Ik heb toen een intensieve cursus gevolgd en zo is mijn nieuwe leven begonnen.’

Heeft een Vlaamse zangeres eigenlijk wel een bodyguard nodig?
‘In het geval van Wendy was dat zeker geen overbodige luxe. Als ze in een warenhuis loopt, wordt ze echt om de haverklap aangesproken en lastig gevallen. Een gewoon leven is voor haar echt niet mogelijk. Ze is vaak gaan winkelen met een pruik en zonnebril op. Niet uit allure, maar gewoon omdat het niet anders kon. We hebben echt Amerikaanse toestanden meegemaakt. Fans die zich op haar wagen gooien, mannen die in een discotheek denken dat ze haar overal mogen aanraken,… In zo’n gevallen is er best een robuust iemand in haar buurt.’

Gewoon op restaurant gaan, was dus niet mogelijk?
‘Toch wel, maar dan moest er wel één en ander voorbereid worden. We zijn ooit veel gaan eten bij ‘De Griek’ in Eeklo. Maar dan vroeg ze altijd een apart tafeltje wat weggestoken van de rest van het restaurant. Eén oudejaarsavond zijn we eens samen gaan eten in het Greenpark in Aalter. Ze wou dat enkel doen als haar tafeltje helemaal weggestoken zou zitten achter nepboompjes. En zo heeft de patron het ook gedaan. In haar Mercedes stond Wendy eveneens streng op haar privacy. Nu heeft ze geblindeerde ruiten, maar toen dat nog niet bestond wilde ze gordijntjes voor de ramen. Danny is toen nog speciaal naar Duitsland gereden omdat die gordijntjes hier niet verkrijgbaar waren.’

Dat zijn dan toch sterallures?
‘Echt niet. Wendy is eigenlijk een teruggetrokken en verlegen vrouw. Als ze op het podium staat is ze een vamp, maar naast het podium is ze erg onzeker. Ik heb het geluk gehad dat ze mij snel in vertrouwen heeft genomen. Dat moest ook in mijn functie. Als bodyguard zie je veel en hoor je bijna alles. Horen, zien en zwijgen was het motto. Anders zou ik het nooit tien jaar volgehouden hebben. Ik ben in 2000 gestopt omdat mijn nieuwe relatie primeerde. En dat nachtwerk was dan niet verder te combineren. Wendy begreep dat helemaal.’

Hoe is Wendy thuis?
‘Een gewone vrouw, maar ze kan echt niet alleen zijn. Na een optreden vroeg ze me vaak om nog eventjes te blijven. Om 4 uur ’s nachts aten we dan nog spaghetti. Dan wou ze in de zetel nog een wodka drinken en napraten. Eigenlijk werd zij pas ’s nachts helemaal fit. Zij mocht ’s anderdaags natuurlijk in bed blijven liggen, maar Danny en ik moesten er ’s ochtends wel uit (lacht). Het waren wel gezellige nachten…’

Wat is het meest memorabele moment dat je met haar hebt beleefd?
‘Dat is het moment dat ik met haar een gevangeniscel bezocht. Die dag moest Wendy Van Wanten optreden in de gevangenis. Na het optreden kregen we te horen dat het optreden zou betaald worden door een gedetineerde. Maar die stond er wel op om Wendy persoonlijk te ontvangen in zijn cel. Wendy, Danny, Jacky en ik zijn dan samen met de gevangenisdirecteur naar de cellen gestapt. We liepen daar tussen gangsters waar we het verleden gelukkig niet van kenden. Achteraf gezien een unieke gelegenheid om het leven binnen de gevangenismuren eens van dichtbij te zien. Daar mag anders niemand binnen.’

Een schril contrast met de vele luxefeestjes?

‘Van die feestjes heb ik er honderden meegemaakt. Na de optredens vloeide de champagne vaak rijkelijk. Wendy werd echt overal ontvangen als een wereldster. We zijn eens samen met Jean-Pierre Van Rossem gaan eten. Hij had een twintigtal vrienden uitgenodigd en bestelde midden in de nacht voor iedereen biefstuk met friet. Toen het eten op tafel kwam, haalde Van Rossem zijn neus op. Niet doorbakken genoeg. Hij riep de baas en bestelde voor iedereen opnieuw een ander stuk vlees, op kosten van de patron! En hij wou er nog wel persoonlijk op toezien dat de ‘slechte’ biefstukken in een vuilniszak gegooid werden… Op zo’n moment durft echter niemand aan de tafel reageren. Ronduit decadent.’

In Eeklo ooit ‘stoten’ tegen gekomen met Wendy?
‘Zeker en vast wel. Wendy en Danny sprongen op een dag eens binnen in mijn (ex)schoenenzaak op de Markt in Eeklo. Ze hadden de Mercedes prompt midden op het voetpad geparkeerd! Toen de politie voorbijreed, kwamen de agenten binnen vragen wat de bedoeling was. Toen Wendy Van Wanten verscheen, smolten de agenten gewoon weg. Wendy vroeg speels of de mannen een foto wilden en alles was geregeld. Zelfs in Nederland heeft ze de politie zo eens rond haar vinger kunnen draaien. We hadden na een laat discotheekoptreden echt te veel champagne gedronken en moesten stoppen voor een alcoholcontrole. Toen de Nederlandse agenten Wendy Van Wanten herkenden, was het hek van de dam. Eén minuut later stond ze te poseren met zes agenten links en zes agenten rechts van haar knappe lijf. Eén foto en we mochten verder rijden.’

Word je als bodyguard ook vaak herkend?
‘Organisatoren en mensen uit ‘het wereldje’ weten op den duur wel wie je bent. Altijd als Wendy ergens was, was ik er bij. Ook voor fans had dat op den duur een aparte betekenis. Op een dag kwam Danny mij roepen omdat twee meisjes mij wilden spreken. Toen ik er aan kwam, gingen de blouses spontaan open (lacht). Blijkbaar erotiseert het werk van een bodyguard en slaat de fantasie van sommige vrouwen dan op hol. Gelukkig moest ik bij de meeste fans gewoon eens mee op de foto. Verder ging het meestal niet.’

Hoor je Wendy nu nog vaak?
‘We zijn nog altijd vrienden, maar de laatste tijd hoor ik haar bijna niet meer. Sinds ze haar Franske heeft leren kennen, is er veel veranderd. Voor haar is het wel goed dat ze niet meer alleen moet zijn. Ze kan dat gewoon niet. Ik kreeg meerdere keren een telefoon om 3 uur ’s nachts omdat ze iets hoorde en of ik direct wou afkomen. Danny lag toen in het ziekenhuis. Natuurlijk niets te zien.’

Veel aan haar te danken
‘Ik heb respect voor Wendy en ben blij voor alle kansen die ze mij gegeven heeft. Haar ontmoeten was de mooiste dag van mijn leven. Anders zou ik nooit de man geweest zijn die ik nu ben. Wendy heeft ons ook altijd goed verzorgd. Als zij in de watten werd gelegd, zorgde ze er altijd voor dat haar entourage kon meegenieten. Een grote vrouw!’

Volgende week: deel 2: de strafste verhalen over Wendy en Prins Laurent.